Obrót

Instrumenty kapitałowe

Papiery wartościowe o charakterze udziałowym, często określane jako akcje, występują w różnych formach. Poszczególne rodzaje takich papierów wartościowych odpowiadają różnym formom własności w spółce i mogą wiązać się z odmiennymi prawami i uprawnieniami. Poniżej przedstawiamy najczęściej spotykane rodzaje:

1. Akcje zwykłe: Jest to najpowszechniejszy rodzaj papierów wartościowych o charakterze udziałowym. Posiadacze akcji zwykłych mają roszczenie do części aktywów i zysków spółki. Przysługuje im również prawo głosu, zazwyczaj jeden głos z każdej posiadanej akcji, oraz mogą otrzymywać dywidendy, czyli część zysków spółki wypłacaną akcjonariuszom.
2. Akcje uprzywilejowane: Posiadacze akcji uprzywilejowanych mają pierwszeństwo przed posiadaczami akcji zwykłych w zakresie praw do aktywów i zysków spółki. Oznacza to, że otrzymują dywidendy przed akcjonariuszami posiadającymi akcje zwykłe oraz mają pierwszeństwo w razie likwidacji. Jednak akcje uprzywilejowane zazwyczaj nie wiążą się z prawem głosu.
3. Akcje zamienne: Są to rodzaj akcji uprzywilejowanych, które można zamienić na określoną liczbę akcji zwykłych. Daje to inwestorom bezpieczeństwo akcji uprzywilejowanych oraz potencjał wzrostu akcji zwykłych, jeśli spółka osiąga dobre wyniki.
4. Akcje z ograniczeniami zbywalności: Są to akcje przyznawane osobom z wewnątrz spółki, takim jak pracownicy i członkowie zarządu, których nie można sprzedać do czasu spełnienia określonych warunków, zazwyczaj osiągnięcia określonej daty lub celu wynikowego.
5. Opcje na akcje: Są to kontrakty dające posiadaczowi prawo, lecz nie obowiązek, kupna lub sprzedaży akcji po określonej cenie w określonym okresie. Są one często wykorzystywane jako element pakietów wynagrodzeń pracowników.
6. Akcje klasy A, B, C: Niektóre spółki emitują różne klasy akcji, którym przysługują różne prawa głosu. Na przykład akcje klasy A mogą dawać 10 głosów na akcję, podczas gdy akcje klasy B dają jeden głos na akcję. Pozwala to wybranym grupom akcjonariuszy, często założycielom lub członkom kadry zarządzającej, zachować kontrolę nad spółką.

Dłużne papiery wartościowe

Dłużne papiery wartościowe stanowią pożyczki udzielone przez inwestorów korporacji, rządowi lub innemu podmiotowi. W zamian za pożyczkę dłużnik zobowiązuje się spłacić kwotę główną wraz z odsetkami do określonego terminu. Poniżej przedstawiamy najczęstsze rodzaje dłużnych papierów wartościowych:

1. Obligacje korporacyjne: papiery dłużne emitowane przez przedsiębiorstwa w celu finansowania działalności lub ekspansji. Zazwyczaj mają stałe oprocentowanie i są spłacane po upływie określonego okresu, zwanego terminem wykupu obligacji.
2. Obligacje rządowe: To dłużne papiery wartościowe emitowane przez rządy w celu finansowania projektów publicznych lub działalności rządowej. Zazwyczaj są uznawane za inwestycje o niskim ryzyku, ponieważ są zabezpieczone wiarygodnością kredytową rządu. Przykłady to obligacje skarbowe USA (U.S. Treasury bonds), brytyjskie Gilts i niemieckie Bundy.
3. Obligacje komunalne: Emitowane przez stany, miasta lub inne jednostki samorządu lokalnego, finansują projekty publiczne, takie jak szkoły, autostrady i mosty. W Stanach Zjednoczonych odsetki od tych obligacji są często wolne od podatku.
4. Obligacje agencyjne (Agency Bonds): Są to obligacje emitowane przez podmioty sponsorowane przez rząd (GSE) lub agencje federalne. Choć nie są emitowane bezpośrednio przez rząd, charakteryzują się wysoką wiarygodnością kredytową ze względu na ścisły związek z rządem.
5. Obligacje skarbowe (sovereign bonds): Są emitowane przez rządy krajowe, we własnej lub w obcej walucie; termin ten jest często używany w odniesieniu do obligacji lokowanych wśród inwestorów międzynarodowych. Ich wiarygodność kredytowa zależy od kraju emitenta.
6. Obligacje zamienne: Szczególny rodzaj obligacji, które mogą zostać zamienione na akcje spółki emitenta w określonych momentach okresu ich trwania, zazwyczaj według uznania obligatariusza.
7. Obligacje zerokuponowe: W odróżnieniu od większości obligacji, które wypłacają odsetki przez cały okres ich trwania, obligacje zerokuponowe nie wypłacają odsetek w regularnych odstępach czasu. Są natomiast emitowane z dyskontem w stosunku do wartości nominalnej, a w terminie zapadalności wykupywane są po pełnej wartości nominalnej.
8. Obligacje zabezpieczone i niezabezpieczone: Obligacje zabezpieczone są poparte konkretnym składnikiem aktywów lub zabezpieczeniem. W razie niewypłacalności emitenta obligatariusze mogą mieć roszczenie do tych aktywów. Obligacje niezabezpieczone nie są poparte konkretnymi aktywami, lecz ogólną wiarygodnością kredytową emitenta.
9. Obligacje śmieciowe: Zwane również obligacjami o wysokiej rentowności, emitowane są przez przedsiębiorstwa o podwyższonym ryzyku niewypłacalności. Aby zrekompensować to ryzyko, oferują wyższe oprocentowanie.

Hybrydowe papiery wartościowe

Papiery wartościowe hybrydowe to wyjątkowe instrumenty finansowe łączące cechy akcji i instrumentów dłużnych. Zazwyczaj oferują potencjalny stały lub zmienny zwrot do określonej daty, po czym ulegają konwersji na inny rodzaj papieru wartościowego, najczęściej udziałowego. Poniżej przedstawiamy najczęstsze rodzaje papierów hybrydowych:

1. Obligacje zamienne: Są to obligacje, które można zamienić na określoną liczbę akcji zwykłych spółki emitenta. Obligacje zamienne łączą potencjalne korzyści z posiadania kapitału własnego ze stałym dochodem z obligacji.
2. Zamienne akcje uprzywilejowane: Są to akcje uprzywilejowane, które można zamienić na określoną liczbę akcji zwykłych. Podobnie jak obligacje zamienne, łączą stały dochód z akcji uprzywilejowanych z potencjałem wzrostu wartości akcji zwykłych.
3. Finansowanie mezzanine: Jest to forma hybrydowa łącząca finansowanie dłużne i finansowanie kapitałowe. Stanowi ona w istocie instrument dłużny, który daje pożyczkodawcy prawo do zamiany na udział własnościowy lub kapitałowy w spółce, jeżeli pożyczka nie zostanie spłacona w terminie i w pełnej kwocie.
4. Produkty strukturyzowane: Są to złożone produkty finansowe, których wartość wynika z wartości instrumentu bazowego lub grupy instrumentów bazowych i od niej zależy. Produkty strukturyzowane często łączą obligacje z instrumentami pochodnymi, aby dostosować profil ryzyka i zwrotu papieru wartościowego.
5. Akcje uprzywilejowane z warrantami: Jest to rodzaj akcji uprzywilejowanych, do których dołączone są warranty uprawniające posiadacza do nabycia akcji zwykłych po określonej cenie.
6. Uprzywilejowane akcje zamienne z udziałem w dywidendzie: Są to akcje uprzywilejowane, które oprócz określonych dywidend uprawniają do udziału w pozostałej części dywidend po wypłaceniu świadczeń wszystkim pozostałym klasom papierów wartościowych.
7. Noty kapitałowe: są to podporządkowane papiery dłużne, które mogą zostać zamienione na kapitał własny w razie wystąpienia określonego zdarzenia. Są bardziej ryzykowne niż typowe instrumenty dłużne, ponieważ w razie likwidacji spłaca się je dopiero po zaspokojeniu wszystkich pozostałych zobowiązań spółki.

Papiery wartościowe pochodne

Papiery wartościowe pochodne to kontrakty finansowe, których wartość jest uzależniona od instrumentu bazowego, takiego jak akcje, obligacje, towary, waluty, stopy procentowe lub indeksy rynkowe. Służą przede wszystkim zabezpieczaniu przed ryzykiem lub celom spekulacyjnym. Poniżej przedstawiamy najczęstsze rodzaje papierów wartościowych pochodnych:

1. Opcje: Są to kontrakty, które dają ich posiadaczowi prawo, lecz nie obowiązek, do kupna (opcja kupna) lub sprzedaży (opcja sprzedaży) instrumentu bazowego po określonej cenie w określonym czasie.
2. Kontrakty futures: Są to umowy kupna lub sprzedaży aktywa w określonym terminie w przyszłości po cenie uzgodnionej dziś. W odróżnieniu od opcji kontrakty futures zobowiązują kupującego do nabycia aktywa (a sprzedającego do jego sprzedaży) w określonym terminie i po określonej cenie.
3. Kontrakty forward: Podobne do kontraktów futures, są to umowy kupna lub sprzedaży aktywa w określonym terminie w przyszłości po cenie uzgodnionej dzisiaj. Jednak kontrakty forward są zazwyczaj przedmiotem obrotu pozagiełdowego (OTC), co oznacza, że zawierane są bezpośrednio między dwiema stronami, a nie na giełdzie.
4. Swapy: Są to umowy między dwiema stronami o wymianę ciągów przepływów pieniężnych w określonym okresie. Najpowszechniejszym rodzajem jest swap procentowy, w którym jedna strona zobowiązuje się płacić stałą stopę procentową w zamian za otrzymywanie zmiennej stopy procentowej.
5. Instrumenty pochodne kredytowe: Są to kontrakty przenoszące ryzyko kredytowe z jednej strony na drugą. Najpowszechniejszym rodzajem jest swap ryzyka kredytowego (credit default swap), w którym sprzedawca wypłaca kupującemu odszkodowanie w razie niewykonania zobowiązania z tytułu kredytu lub wystąpienia innego zdarzenia kredytowego.
6. Collateralized Debt Obligations (CDO): Jest to rodzaj papierów wartościowych zabezpieczonych aktywami i strukturyzowanych produktów kredytowych. CDO są budowane z portfela aktywów o stałym dochodzie i dzielone na różne transze, z których każda ma inny poziom ryzyka i zwrotu.
7. Egzotyczne instrumenty pochodne: Obejmują bardziej złożone instrumenty, takie jak instrumenty pochodne pogodowe, opcje barierowe, opcje azjatyckie, opcje binarne i inne. Te instrumenty pochodne często posiadają unikalne cechy lub zastrzeżenia, niespotykane w bardziej tradycyjnych instrumentach pochodnych.

• Instrumenty pochodne pogodowe: Są to instrumenty finansowe wykorzystywane przez przedsiębiorstwa lub osoby fizyczne do zabezpieczenia się przed ryzykiem strat związanych z pogodą. Aktywem bazowym instrumentu pochodnego pogodowego jest indeks pogodowy. Indeksy te opierają się zazwyczaj na danych pogodowych zbieranych i agregowanych przez stacje meteorologiczne. Śledzą one różne aspekty pogody, takie jak temperatura, opady deszczu, opady śniegu, a nawet huragany. Jeżeli wystąpi (lub nie wystąpi) określone zjawisko pogodowe, instrument pochodny przynosi wypłatę.
• Opcje barierowe: opcja barierowa to rodzaj kontraktu opcyjnego, w którym wypłata zależy od tego, czy instrument bazowy osiągnie z góry ustalony poziom cenowy. Istnieją dwa rodzaje opcji barierowych: „knock-in” i „knock-out”. Opcja „knock-in” zaczyna funkcjonować jako zwykła opcja („aktywuje się”) dopiero po osiągnięciu określonego poziomu ceny przed wygaśnięciem. Z kolei opcja „knock-out” przestaje funkcjonować („wygasa”), jeśli instrument bazowy osiągnie określoną barierę w okresie jej obowiązywania.
• Opcje azjatyckie: Opcje te, znane również jako opcje o cenie uśrednionej, są rodzajem instrumentu pochodnego, w którym wypłata zależy od średniej ceny instrumentu bazowego w określonym okresie, a nie od ceny w konkretnym momencie (np. w dniu zapadalności). Dzięki mechanizmowi uśredniania opcje azjatyckie ograniczają ryzyko manipulacji ceną instrumentu bazowego w terminie zapadalności.
• Opcje binarne: zwane również opcjami cyfrowymi, są rodzajem opcji, w której wypłata stanowi albo ustaloną kwotę określonego aktywa, albo nic. Dwa główne rodzaje opcji binarnych to opcja binarna „gotówka albo nic” oraz opcja binarna „aktywo albo nic”. Pierwsza wypłaca ustaloną kwotę gotówki, jeżeli opcja wygasa w stanie „in-the-money”, druga zaś wypłaca wartość instrumentu bazowego.

Instrumenty finansowe, którymi nie można obracać

Instytucje finansowe, w tym banki, korzystają z szerokiej gamy instrumentów finansowych, z których część jest utrzymywana w celach inwestycyjnych lub zabezpieczających, a nie z przeznaczeniem do obrotu. Banki nie mogą obracać niektórymi instrumentami finansowymi ze względu na ograniczenia regulacyjne, funkcję tych instrumentów w działalności banku lub ich charakter wykluczający możliwość obrotu nimi.

1. Kredyty i pożyczki: Banki udzielają osobom fizycznym i przedsiębiorstwom kredytów, które stanowią znaczną część ich aktywów. Chociaż istnieją rynki wtórne dla kredytów, wiele z nich, zwłaszcza o szczególnych lub indywidualnie ukształtowanych warunkach, nie jest łatwo zbywalnych ze względu na ich specyficzny profil ryzyka i złożoność umów leżących u ich podstaw.
2. Akredytywy (LC): LC mają kluczowe znaczenie dla ułatwiania handlu międzynarodowego, nie są jednak przedmiotem obrotu jako papiery wartościowe. LC jest zobowiązaniem banku podjętym w imieniu jego klienta, które zapewnia sprzedawcy zapłatę na określonych warunkach; może zostać przeniesiona wyłącznie wtedy, gdy wyraźnie oznaczono ją jako transferowalną (UCP 600, art. 38), a wpływy z niej mogą być przedmiotem cesji.
3. Depozyty: Depozyty klientów w bankach stanowią zobowiązania w bilansie banku i odzwierciedlają obowiązek banku zwrotu środków deponentom. Nie są to aktywa podlegające obrotowi, lecz stanowią podstawę zarządzania płynnością banku.
4. Certyfikaty depozytowe emitowane przez banki (CD): Choć CD są depozytami terminowymi, które mogą nabywać klienci, bank będący ich emitentem nie może samodzielnie nimi obracać. CD stanowią zobowiązanie banku do zwrotu kwoty głównej wraz z odsetkami.
5. Wymogi dotyczące rezerw obowiązkowych: Tam, gdzie obowiązują wymogi dotyczące rezerw (na przykład 1% określonych zobowiązań w strefie euro; zero w Stanach Zjednoczonych od marca 2020 r.), banki muszą utrzymywać środki w rezerwie w banku centralnym. Rezerwy te nie są aktywami podlegającymi obrotowi; stanowią wymogi regulacyjne służące zapewnieniu płynności i stabilności systemu bankowego.
6. Zabezpieczenia kredytów: Zabezpieczenia kredytów, choć mogą zostać zrealizowane w przypadku niewykonania zobowiązania, nie stanowią w normalnych okolicznościach aktywów, którymi bank handluje. Bank przechowuje zabezpieczenie w celu zabezpieczenia wierzytelności, a nie w celach obrotowych.
7. Bank-Owned Life Insurance (BOLI) – ubezpieczenie na życie własności banku: jest to forma ubezpieczenia na życie zawieranego przez banki na życie wybranych pracowników, w której beneficjentem jest bank. BOLI służy przede wszystkim jako efektywna podatkowo metoda finansowania świadczeń pracowniczych i nie jest aktywem podlegającym obrotowi.
8. Instrumenty pochodne wykorzystywane w celach zabezpieczających: Chociaż instrumentami pochodnymi można handlować, te, które banki wykorzystują do zabezpieczania ekspozycji na stopy procentowe, ryzyko walutowe lub inne wskaźniki finansowe, służą ograniczaniu ryzyka, a nie celom spekulacyjnym.
9. Zyski zatrzymane: Jako składnik kapitału własnego banku zyski zatrzymane stanowią skumulowany zysk netto niewypłacony akcjonariuszom w formie dywidend. Zyski zatrzymane mają kluczowe znaczenie dla adekwatności kapitałowej banku, nie są jednak instrumentem obrotu.
10. Wartość firmy i wartości niematerialne: Aktywa te powstają w wyniku przejęć, w których cena nabycia przewyższa wartość godziwą możliwych do zidentyfikowania aktywów netto. Wartość firmy oraz inne aktywa niematerialne, takie jak wartość marki czy relacje z klientami, mają istotne znaczenie dla bilansu banku, lecz nie są aktywami zbywalnymi.

Instrumenty te ilustrują wieloaspektowy charakter działalności bankowej, w której nie wszystkie aktywa i zobowiązania są przeznaczone do obrotu. Wiele z nich pełni natomiast funkcje operacyjne, regulacyjne i strategiczne, stanowiąc fundament kondycji finansowej i stabilności banku, a nie przyczyniając się bezpośrednio do zysków z działalności handlowej.

Ubezpieczeniowe instrumenty finansowe będące przedmiotem obrotu

W finansach istnieją instrumenty finansowe o charakterze ubezpieczeniowym, które zostały zaprojektowane z myślą o obrocie na rynkach. Instrumenty te często pełnią podwójną funkcję: stanowią rozwiązania w zakresie zarządzania ryzykiem oraz oferują możliwości inwestycyjne.

1. Swapy ryzyka kredytowego (Credit Default Swaps, CDS): CDS jest instrumentem pochodnym, który umożliwia inwestorowi „wymianę” lub zrównoważenie własnego ryzyka kredytowego z ryzykiem innego inwestora. W istocie jest to forma ubezpieczenia od niewypłacalności dłużnika. Nabywca CDS płaci sprzedawcy premię w zamian za odszkodowanie na wypadek niewykonania zobowiązań z tytułu wskazanego instrumentu kredytowego, takiego jak obligacja lub kredyt.
2. Zabezpieczone zobowiązania dłużne (CDO): CDO to strukturyzowane produkty finansowe, które łączą w pulę aktywa generujące przepływy pieniężne i dzielą tę pulę na transze, które mogą być sprzedawane inwestorom. Transze różnią się profilem ryzyka i oczekiwanymi zwrotami. Choć nie są ściśle instrumentem ubezpieczeniowym, CDO często zawierają CDS i inne instrumenty pochodne służące do zarządzania ryzykiem i jego redystrybucji.
3. Papiery wartościowe zabezpieczone hipotekami (Mortgage-Backed Securities, MBS): Mają strukturę zbliżoną do CDO; są to papiery wartościowe zabezpieczone kredytami hipotecznymi. Umożliwiają inwestorom czerpanie korzyści z działalności hipotecznej bez bezpośredniego udzielania kredytów. MBS mogą być dodatkowo objęte technikami wsparcia kredytowego, takimi jak ubezpieczenie hipoteczne lub polisa ubezpieczeniowa puli, aby uczynić je bardziej atrakcyjnymi dla inwestorów.
4. Papiery wartościowe zabezpieczone aktywami (ABS): ABS to obligacje lub noty zabezpieczone aktywami finansowymi, zazwyczaj innymi niż kredyty hipoteczne. Podobnie jak CDO mogą obejmować różnorodne aktywa, takie jak kredyty samochodowe, zadłużenie na kartach kredytowych lub kredyty studenckie, i mogą być wzmocnione formami ubezpieczenia kredytowego w celu ograniczenia ryzyka niewykonania zobowiązań.
5. Obligacje katastrofalne (Cat Bonds): Obligacje katastrofalne to rodzaj papierów wartościowych powiązanych z ubezpieczeniami, służących pozyskiwaniu środków przez zakłady ubezpieczeń na wypadek klęski żywiołowej. Inwestorzy otrzymują wysoki zysk, ale ryzykują utratę kapitału, jeśli wystąpi określona katastrofa (np. huragan lub trzęsienie ziemi). Stanowią one bezpośredni obrót ryzykiem ubezpieczeniowym na rynkach finansowych.
6. Papiery wartościowe powiązane z ubezpieczeniami (ILS): ILS to instrumenty finansowe, na których wartość wpływają zdarzenia powodujące szkody ubezpieczeniowe. Poza obligacjami katastroficznymi ILS mogą obejmować inne formy instrumentów transferu ryzyka, które umożliwiają sprzedaż ryzyka ubezpieczeniowego inwestorom na rynkach kapitałowych.
7. Swapy na ryzyko długowieczności: Są to kontrakty pochodne, które umożliwiają planom emerytalnym i zakładom ubezpieczeń zabezpieczenie się przed ryzykiem długowieczności, czyli ryzykiem, że świadczeniobiorcy będą żyć dłużej, niż oczekiwano. W swapie na ryzyko długowieczności ryzyko, że emeryci lub ubezpieczeni będą żyć dłużej, a tym samym otrzymywać więcej świadczeń, niż przewidywano, zostaje przeniesione na inwestorów, którzy w zamian otrzymują regularne składki.
8. Pochodne instrumenty pogodowe: W odróżnieniu od tradycyjnych produktów ubezpieczeniowych, które wymagają wykazania szkody, pochodne instrumenty pogodowe wypłacają świadczenie w zależności od wystąpienia określonych zjawisk pogodowych (temperatury, opadów, prędkości wiatru itp.), które mogą wpływać na działalność i zyski przedsiębiorstw. Wykorzystują je rolnicy, przedsiębiorstwa energetyczne i inne podmioty w celu zabezpieczenia się przed skutkami finansowymi zmienności warunków pogodowych.
9. Noty powiązane z ryzykiem kredytowym (Credit-Linked Notes, CLN): CLN są strukturyzowanym produktem finansowym łączącym obligację z kredytowym swapem ryzyka niewykonania zobowiązania (credit default swap), który umożliwia emitentowi przeniesienie określonego ryzyka kredytowego na inwestorów kredytowych. Zwrot z CLN jest powiązany z wynikami aktywa kredytowego lub koszyka aktywów, dzięki czemu CLN stanowią zarówno instrument inwestycyjny, jak i narzędzie zarządzania ryzykiem.
10. Rozliczenia viatical i life settlements: Choć nie są one przedmiotem obrotu w tradycyjnym rozumieniu, rozliczenia te polegają na sprzedaży polisy ubezpieczenia na życie przez ubezpieczającego (w przypadku rozliczeń viatical zwykle przewlekle lub nieuleczalnie chorego) osobie trzeciej za cenę wyższą niż wartość wykupu, lecz niższą niż świadczenie z tytułu śmierci. Osoba trzecia nadal opłaca składki i ostatecznie otrzymuje świadczenie z tytułu śmierci.
11. Sidecary reasekuracyjne: Sidecary to podmioty finansowe wykorzystywane przez zakłady reasekuracji, aby umożliwić inwestorom przejęcie części ryzyk i korzyści związanych z underwritingiem polis ubezpieczeniowych. Mają one zazwyczaj charakter krótkoterminowy i zapewniają ubezpieczycielom dodatkowe zdolności, zwłaszcza w obszarach wysokiego ryzyka, takich jak klęski żywiołowe.
12. Strukturyzowane produkty ubezpieczeniowe: Są to dopasowane do potrzeb instrumenty finansowe tworzone z myślą o szczególnych potrzebach inwestorów lub emitentów, których nie mogą zaspokoić tradycyjne produkty ubezpieczeniowe. Często łączą ryzyko ubezpieczeniowe z instrumentami pochodnymi lub innymi papierami wartościowymi, tworząc indywidualne profile ryzyka i zwrotu.

Instrumenty te łączą zasady ubezpieczeniowe z innowacjami rynku kapitałowego, umożliwiając transfer, dywersyfikację i zarządzanie ryzykiem wśród szerszego grona inwestorów. Handlując tymi instrumentami, uczestnicy rynku mogą zabezpieczać się przed różnymi rodzajami ryzyka finansowego i operacyjnego, a także uzyskiwać dostęp do możliwości inwestycyjnych niedostępnych bezpośrednio za pośrednictwem tradycyjnych papierów wartościowych.

Ubezpieczeniowe instrumenty finansowe, którymi nie można obracać

Poniżej przedstawiono objaśnienie różnych instrumentów ubezpieczeniowych, którymi banki nie mogą obracać ze względu na ich charakter oraz ograniczenia regulacyjne:

1. Gwarancje ubezpieczeniowe (surety bonds): Są to umowy z udziałem trzech stron (zleceniodawcy, beneficjenta i gwaranta), w których gwarant zapewnia beneficjentowi, że zleceniodawca wypełni zobowiązanie lub szereg zobowiązań. Gwarancje ubezpieczeniowe są powszechnie stosowane w kontraktach budowlanych, postępowaniach sądowych oraz jako instrumenty zapewnienia zgodności w różnych branżach.
2. Gwarancje bankowe: choć nie są produktem ubezpieczeniowym w ścisłym znaczeniu, gwarancje bankowe działają podobnie jak gwarancje ubezpieczeniowe (surety bonds) w transakcjach handlowych, zwłaszcza w handlu międzynarodowym: bank zobowiązuje się do zapłaty, jeżeli jego klient nie wykona zobowiązania umownego. Nie są one przedmiotem obrotu jako papiery wartościowe.
3. Gwarancje należytego wykonania: Są to szczególne rodzaje gwarancji ubezpieczeniowych, które zapewniają ukończenie projektu przez wykonawcę zgodnie z warunkami umowy. Jeżeli wykonawca nie ukończy projektu zgodnie z ustaleniami, gwarancja pokrywa koszt ukończenia lub odszkodowanie.
4. Gwarancje zapłaty: Stanowiąc uzupełnienie gwarancji należytego wykonania, gwarancje zapłaty zapewniają, że podwykonawcy i dostawcy otrzymają wynagrodzenie za swoje usługi i materiały w projekcie budowlanym.
5. Gwarancje utrzymania: Gwarancje te zapewniają, że wykonawca będzie utrzymywał projekt zgodnie ze standardami określonymi w umowie przez określony czas po jego zakończeniu.
6. Ubezpieczenia od sprzeniewierzenia (fidelity bonds): Zwane także ubezpieczeniem od nieuczciwości pracowników, chronią przedsiębiorstwo przed stratami wynikającymi z oszukańczych działań jego pracowników.
7. Gwarancje wadialne: Zapewniają, że wykonawca składający ofertę w przetargu zawrze umowę po cenie ofertowej, jeżeli zostanie mu udzielone zamówienie, oraz dostarczy wymagane gwarancje należytego wykonania i zapłaty.
8. Ubezpieczenie odszkodowań pracowniczych: Ubezpieczenie to pokrywa koszty leczenia pracowników oraz część utraconych wynagrodzeń w razie wypadku przy pracy. W większości jurysdykcji jest obowiązkowe z mocy prawa, lecz nie jest instrumentem obrotu.
9. Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej: Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej ogólnej zapewnia ochronę przed roszczeniami z tytułu szkód majątkowych lub uszkodzeń ciała. Ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej, w tym ubezpieczenie od błędów i zaniechań (E&O), chroni przedstawicieli wolnych zawodów przed roszczeniami z tytułu zaniedbania lub szkód wyrządzonych w związku ze świadczonymi usługami.
10. Ubezpieczenia majątkowe i odpowiedzialności cywilnej: Ta szeroka kategoria obejmuje różne rodzaje polis zapewniających ochronę mienia lub ochronę z tytułu odpowiedzialności cywilnej właścicieli nieruchomości.
11. Ubezpieczenie kredytu kupieckiego: Chroni przedsiębiorstwa przed ryzykiem handlowym i politycznym, które może uniemożliwić ich odbiorcom zapłatę za dostarczone towary lub usługi.
12. Ubezpieczenie kredytu kupieckiego: Chroni w szczególności sprzedawców przed brakiem płatności ze strony nabywców, stanowiąc kluczowe narzędzie zarządzania ryzykiem należności w handlu krajowym i międzynarodowym.

Instrumenty te służą przede wszystkim zarządzaniu ryzykiem i zabezpieczeniu finansowemu, a nie inwestowaniu czy obrotowi. Otoczenie regulacyjne tych produktów zapewnia ich właściwe wykorzystywanie w odpowiednich kontekstach, podkreślając ich rolę w stabilizowaniu i zabezpieczaniu zobowiązań finansowych i umownych, a nie w generowaniu zysków z obrotu.