Wzmocnienie kapitału

Wzmocnienie kapitału

Współinwestycja zamiast leasingu

IFB nie udostępnia instrumentów finansowych w leasingu. IFB uczestniczy natomiast ze środków własnych w tworzeniu odpowiednich instrumentów służących zwiększeniu kapitału, takich jak gwarancje bankowe (BG), akredytywy standby (SBLC) lub średnioterminowe noty (MTN) ustrukturyzowane na potrzeby konkretnego projektu lub transakcji, a w zamian uczestniczy w zysku, który instrument pomaga wygenerować. Zakres uczestnictwa oraz udział w zysku są uzgadniane na piśmie przed utworzeniem instrumentu.

Różnica ma charakter merytoryczny. Instrument dzierżawiony opiera się na opłacie i nie daje biorcy żadnego tytułu własności; instrument utworzony przy użyciu kapitału IFB opiera się na rzeczywistym pokryciu, a IFB osiąga przychód wyłącznie wtedy, gdy powiązany projekt lub transakcja zakończy się powodzeniem. Interesy są zbieżne, a kontrahenci i kredytodawcy mają do czynienia z instrumentem zabezpieczonym, a nie pożyczonym.

1. Wzmocnienie wiarygodności kredytowej: Instrument utworzony z udziałem IFB umacnia pozycję kredytową przedsiębiorstwa w oczach partnerów i wierzycieli oraz pozwala negocjować na korzystniejszych warunkach. Każdy instrument można zweryfikować bezpośrednio u banku-emitenta.
2. Transakcje handlowe: W handlu międzynarodowym taki instrument zabezpiecza płatność lub wykonanie zobowiązania oraz zapewnia sprzedawcom potwierdzenie zdolności finansowej kupującego i powagi jego zamiarów zakupowych.
3. Finansowanie projektów: Przedsiębiorstwa realizujące projekty na dużą skalę mogą wykorzystać ten instrument, aby wykazać zdolność finansową, pozyskać inwestorów i wesprzeć proces uzyskania kredytu, przy czym IFB uczestniczy w sukcesie projektu.

Dlaczego IFB nie wynajmuje instrumentów

Podstawowe ograniczenia instrumentów leasingowanych w bezpośredniej działalności finansowej, takiej jak zabezpieczanie kredytów lub ich bezpośrednia sprzedaż, wynikają z ich immanentnej konstrukcji prawnej i finansowej.

Takie instrumenty nadają podmiotom jedynie pozór wiarygodności finansowej, nie zaś rzeczywistą własność aktywów. Prawa przysługujące korzystającemu mają przede wszystkim charakter użytkowy, umożliwiając korzystanie bez przeniesienia własności. Cecha ta w istotny sposób obniża ich atrakcyjność dla instytucji finansowych, które preferują zabezpieczenia zapewniające niepodważalne prawo własności jako ochronę na wypadek niewykonania zobowiązań.

W istocie instrumenty leasingowane, z racji tego, że są leasingowane, a nie posiadane na własność, uniemożliwiają leasingobiorcy ich sprzedaż lub wykorzystanie jako wolnego od obciążeń zabezpieczenia. Brak bezpośredniej własności wyklucza ich przyjmowanie jako bezpośredniego zabezpieczenia przez podmioty finansowe, z uwagi na niejasne ścieżki prawne na wypadek niewykonania zobowiązań przez leasingobiorcę. Nie przyznają one zatem leasingobiorcy praw do aktywów bazowych, co ogranicza zarówno ich płynność, jak i użyteczność w bezpośrednich transakcjach finansowych.

Ryzyka dla leasingodawcy

1. Ryzyko kredytowe: Emitent instrumentu przekazanego w leasing ponosi ryzyko, że leasingobiorca (biorący) wykorzysta instrument w sposób zagrażający sytuacji finansowej lub zdolności kredytowej emitenta, w szczególności jeżeli leasingobiorca nie wywiąże się ze swoich zobowiązań wynikających z warunków leasingu.
2. Ryzyko reputacyjne: W przypadku niewłaściwego wykorzystania instrumentu przez leasingobiorcę emitent naraża się na potencjalną utratę reputacji, co może negatywnie wpłynąć na jego pozycję na rynku finansowym oraz prowadzić do utraty zaufania klientów i partnerów.
3. Ryzyko regulacyjne: emitenci muszą przestrzegać złożonego otoczenia regulacyjnego. Istnieje ryzyko niezgodności z międzynarodowymi przepisami finansowymi, które może skutkować karami i sankcjami.

Ryzyka dla leasingobiorcy

1. Ryzyko kosztowe: Obciążenie finansowe związane z leasingiem instrumentów, w tym opłaty i koszty, może być znaczne. Jeżeli oczekiwane korzyści finansowe lub operacyjne leasingobiorcy z użytkowania instrumentu nie zostaną osiągnięte, ponosi on istotne ryzyko kosztowe.
2. Ryzyko operacyjne: Leasingobiorca polega na wystawcy w zakresie wykonania jego części umowy, w szczególności w odniesieniu do zapewnienia wykorzystania instrumentu zgodnie z jego przeznaczeniem. Jakiekolwiek uchybienie lub opóźnienie może utrudnić działalność leasingobiorcy lub realizację jego strategii finansowych.
3. Ryzyko rynkowe: Zmiany na rynku finansowym mogą wpływać na wartość lub użyteczność leasingowanego instrumentu, co potencjalnie może ograniczyć jego skuteczność jako narzędzia podwyższania wiarygodności kredytowej lub zabezpieczania finansowania.

Przewaga umów z przyrzeczeniem odkupu (repo)

Natomiast umowa repo (repurchase agreement) przewiduje faktyczną sprzedaż papierów wartościowych wraz z zobowiązaniem do ich odkupienia w późniejszym terminie po uzgodnionej cenie. Transakcja ta zapewnia wyraźniejsze ramy prawne i operacyjne, w tym przeniesienie własności, choć czasowe, co pozwala uniknąć wspomnianych ograniczeń związanych z instrumentami udostępnianymi w drodze leasingu.

1. Przeniesienie własności: Decydującą zaletą transakcji repo jest faktyczne przeniesienie własności zaangażowanych papierów wartościowych. Sprzedaż papierów wartościowych z obietnicą ich odkupu powoduje jednoznaczne, czasowe przeniesienie własności. Spełnia to nie tylko wymóg kredytodawcy dotyczący realnego zabezpieczenia, lecz także zapewnia dodatkową warstwę bezpieczeństwa, jakiej nie oferują instrumenty leasingowane. W razie niewykonania zobowiązań przez kontrahenta kredytodawca nie jest uwikłany w skomplikowane spory prawne o prawa do aktywów teoretycznych, lecz dysponuje rzeczywistymi, zbywalnymi papierami wartościowymi.
2. Akceptacja regulacyjna i rynkowa: Utrwalone ramy regulacyjne oraz powszechna akceptacja rynkowa transakcji repo zwiększają ich atrakcyjność. Instytucje finansowe postrzegają je jako mniej ryzykowne, ponieważ mogą ograniczać ryzyko kontrahenta dzięki posiadaniu papierów wartościowych będących przedmiotem transakcji. Rynek repo korzysta z silnego wsparcia regulacyjnego oraz infrastruktury rynkowej, dzięki czemu transakcje repo stanowią fundament krótkoterminowego finansowania między instytucjami finansowymi. Infrastruktura ta wspiera płynny rynek, na którym papiery wartościowe mogą być szybko ponownie zastawiane lub sprzedawane, co daje pożyczkodawcom wiele możliwości zarządzania ryzykiem i jego ograniczania.

Ryzyka dla sprzedawcy

1. Ryzyko kontrahenta: W transakcji repo sprzedający (zbywca) czasowo przenosi własność papierów wartościowych na kupującego (nabywcę). Jeżeli kupujący nie wywiąże się ze zobowiązań lub stanie się niewypłacalny, sprzedający ryzykuje utratę papierów wartościowych lub napotkanie trudności w ich odzyskaniu.
2. Ryzyko rynkowe: Uzgodniona cena odkupu może nie odzwierciedlać bieżącej wartości rynkowej papierów wartościowych w momencie odkupu, zwłaszcza na niestabilnych rynkach. Może to prowadzić do straty finansowej po stronie sprzedającego, jeżeli wartość rynkowa papierów wartościowych spadnie.
3. Ryzyko płynności: Konieczność odkupu papierów wartościowych w przyszłości wymaga, aby sprzedający dysponował wystarczającą płynnością. Wszelkie ograniczenia płynności w momencie odkupu stanowią ryzyko.

Ryzyka po stronie kupującego

1. Ryzyko zabezpieczenia: wartość papierów wartościowych otrzymanych jako zabezpieczenie może spaść w okresie trwania transakcji repo, co w razie niewykonania zobowiązań przez sprzedającego może pozostawić kupującego bez odpowiedniego pokrycia.
2. Ryzyko reinwestycji: Nabywca w transakcji repo, który przez okres obowiązywania umowy utrzymuje papiery wartościowe, może napotkać trudności ze znalezieniem odpowiednich, dochodowych możliwości reinwestowania tych aktywów.
3. Ryzyko operacyjne: Złożoność zarządzania transakcjami repo i ich obsługi, w tym zapewnienie bezpiecznego przechowywania i zwrotu papierów wartościowych, powoduje ryzyko operacyjne. Niewłaściwe praktyki w zakresie zarządzania ryzykiem mogą to ryzyko pogłębiać.

Tutaj znajdą Państwo Master Repurchase Agreement, Global Master Repurchase Agreement, Master Securities Loan Agreement oraz Master Securities Forward Transaction Agreement.