Handel

Aandelen en aandelenverwante effecten

Eigenvermogensinstrumenten, vaak aandelen genoemd, komen in verschillende vormen voor. De verschillende soorten eigenvermogensinstrumenten vertegenwoordigen verschillende vormen van eigendom in een onderneming en kunnen verschillende rechten en voorrechten met zich meebrengen. Hieronder volgen enkele van de meest voorkomende soorten:

1. Gewone aandelen: Dit is de meest voorkomende vorm van aandelen. Houders van gewone aandelen hebben een aanspraak op een deel van de activa en winst van de onderneming. Zij hebben ook stemrecht, doorgaans één stem per aandeel, en kunnen dividend ontvangen, dat een deel van de winst van de onderneming is dat aan aandeelhouders wordt uitgekeerd.
2. Preferente aandelen: houders van preferente aandelen hebben een hogere aanspraak op de activa en de winst van de onderneming dan houders van gewone aandelen. Dit betekent dat zij dividend ontvangen vóór de houders van gewone aandelen en bij liquidatie een hogere aanspraak hebben. Preferente aandelen geven doorgaans echter geen stemrecht.
3. Converteerbare aandelen: Dit zijn preferente aandelen die kunnen worden omgezet in een bepaald aantal gewone aandelen. Dit biedt beleggers de zekerheid van een preferent aandeel met het opwaartse potentieel van een gewoon aandeel indien de onderneming goed presteert.
4. Restricted stocks: dit zijn aandelen die worden toegekend aan insiders van een onderneming, zoals werknemers en bestuurders, en die pas kunnen worden verkocht wanneer aan bepaalde voorwaarden is voldaan, doorgaans een bepaalde datum of een prestatiedoelstelling.
5. Aandelenopties: Dit zijn contracten die de houder het recht, maar niet de plicht geven om binnen een bepaalde periode een aandeel tegen een vaste prijs te kopen of te verkopen. Zij worden vaak gebruikt als onderdeel van beloningspakketten voor werknemers.
6. Aandelen klasse A, B, C: Sommige ondernemingen hebben verschillende klassen aandelen met uiteenlopende stemrechten. Zo kunnen aandelen van klasse A tien stemmen per aandeel dragen, terwijl aandelen van klasse B één stem per aandeel dragen. Hierdoor kunnen bepaalde groepen aandeelhouders, vaak oprichters of bestuurders van de onderneming, de zeggenschap over de onderneming behouden.

Schuldinstrumenten

Schuldinstrumenten vertegenwoordigen leningen die beleggers verstrekken aan een onderneming, een overheid of een andere entiteit. In ruil voor de lening belooft de lener het hoofdbedrag samen met rente uiterlijk op een bepaalde datum terug te betalen. Hieronder volgen enkele van de meest voorkomende soorten schuldinstrumenten:

1. Bedrijfsobligaties: Dit zijn schuldinstrumenten die door ondernemingen worden uitgegeven om bedrijfsactiviteiten of uitbreidingen te financieren. Zij hebben doorgaans een vaste rente en worden na een bepaalde periode, de looptijd van de obligatie, terugbetaald.
2. Staatsobligaties: Dit zijn schuldinstrumenten die door overheden worden uitgegeven om openbare projecten of overheidsactiviteiten te financieren. Ze worden doorgaans beschouwd als beleggingen met een laag risico, omdat ze worden gedekt door de kredietwaardigheid van de overheid. Voorbeelden zijn Amerikaanse Treasury-obligaties, Britse Gilts en Duitse Bunds.
3. Gemeenteobligaties: Deze obligaties, uitgegeven door staten, steden of andere lokale overheden, financieren openbare projecten zoals scholen, snelwegen en bruggen. In de Verenigde Staten is de ontvangen rente op deze obligaties vaak belastingvrij.
4. Agency-obligaties: Dit zijn obligaties die worden uitgegeven door door de overheid gesponsorde entiteiten (GSE's) of federale agentschappen. Hoewel zij niet rechtstreeks door de overheid worden uitgegeven, hebben zij door hun nauwe band met de overheid een hoge kredietwaardigheid.
5. Staatsobligaties: Deze worden door nationale overheden uitgegeven, in de eigen of in een vreemde valuta; de term wordt vaak gebruikt voor obligaties die bij internationale beleggers worden geplaatst. Hun kredietwaardigheid hangt af van het uitgevende land.
6. Converteerbare obligaties: Dit is een bijzonder type obligatie dat op bepaalde momenten tijdens de looptijd, doorgaans naar keuze van de obligatiehouder, kan worden omgezet in aandelen van de uitgevende onderneming.
7. Zero-couponobligaties: In tegenstelling tot de meeste obligaties, die gedurende hun looptijd rente uitkeren, keren zero-couponobligaties geen rente uit op vaste tijdstippen. Zij worden in plaats daarvan uitgegeven met een disagio ten opzichte van de nominale waarde en betalen op de vervaldatum de volledige nominale waarde terug.
8. Gedekte en ongedekte obligaties: Gedekte obligaties worden ondersteund door een specifiek actief of onderpand. Indien de emittent in gebreke blijft, kunnen de obligatiehouders aanspraak maken op die activa. Ongedekte obligaties worden niet ondersteund door specifieke activa, maar door de algemene kredietwaardigheid van de emittent.
9. Junkbonds: Ook bekend als hoogrentende obligaties; deze worden uitgegeven door ondernemingen met een hoger risico op wanbetaling. Ter compensatie van dit risico bieden zij hogere rentepercentages.

Hybride effecten

Hybride effecten zijn bijzondere financiële instrumenten die kenmerken van zowel aandelen als schuldinstrumenten combineren. Zij bieden doorgaans tot een bepaalde datum een mogelijk vast of variabel rendement en worden daarna omgezet in een ander type effect, vaak aandelen. Hieronder volgen de meest voorkomende soorten hybride effecten:

1. Converteerbare obligaties: Dit zijn obligaties die kunnen worden omgezet in een bepaald aantal gewone aandelen van de uitgevende onderneming. Converteerbare obligaties combineren het opwaartse potentieel van aandelenbezit met de vaste opbrengsten van een obligatie.
2. Converteerbare preferente aandelen: Dit zijn preferente aandelen die kunnen worden omgezet in een bepaald aantal gewone aandelen. Net als converteerbare obligaties bieden zij het vaste rendement van preferente aandelen met het opwaartse potentieel van gewone aandelen.
3. Mezzaninefinanciering: Dit is een hybride vorm van schuld- en eigenvermogensfinanciering. Het is in wezen een schuldinstrument dat de kredietverstrekker het recht geeft om te converteren naar een eigendoms- of aandelenbelang in de onderneming indien de lening niet tijdig en volledig wordt terugbetaald.
4. Gestructureerde producten: Dit zijn complexe financiële producten die zijn afgeleid van en afhankelijk zijn van de waarde van een onderliggend actief of een groep onderliggende activa. Gestructureerde producten combineren vaak obligaties met derivaten om het risico-rendementsprofiel van het effect op maat te maken.
5. Preferente aandelen met warrants: Dit is een type preferent aandeel waaraan warrants zijn verbonden, die de houder het recht geven om gewone aandelen te kopen tegen een bepaalde prijs.
6. Converteerbare deelnemende preferente aandelen: Dit zijn preferente aandelen die, naast hun vastgestelde dividend, gerechtigd zijn deel te nemen in het resterende dividend nadat alle andere categorieën effecten zijn voldaan.
7. Kapitaalnotes: Dit zijn achtergestelde schuldinstrumenten die kunnen worden omgezet in eigen vermogen indien zich een gespecificeerde gebeurtenis voordoet. Zij zijn risicovoller dan gebruikelijke schuld, aangezien zij bij liquidatie pas worden terugbetaald nadat alle overige bedrijfsschulden zijn voldaan.

Afgeleide effecten

Afgeleide effecten zijn financiële contracten waarvan de waarde is afgeleid van een onderliggende waarde, zoals aandelen, obligaties, grondstoffen, valuta's, rentevoeten of marktindices. Zij worden voornamelijk gebruikt voor de afdekking van risico's of voor speculatieve doeleinden. Hieronder volgen enkele van de meest voorkomende soorten afgeleide effecten:

1. Opties: Dit zijn contracten die de houder het recht, maar niet de verplichting geven om een onderliggende waarde tegen een bepaalde prijs binnen een bepaalde periode te kopen (calloptie) of te verkopen (putoptie).
2. Futures: Dit zijn contracten om een activum op een bepaalde toekomstige datum te kopen of te verkopen tegen een vandaag overeengekomen prijs. Anders dan opties verplichten futurescontracten de koper het activum op de overeengekomen datum en tegen de overeengekomen prijs af te nemen (en de verkoper het te leveren).
3. Forwards: Vergelijkbaar met futures zijn dit contracten om een activum op een bepaalde toekomstige datum te kopen of te verkopen tegen een heden overeengekomen prijs. Forwardcontracten worden echter doorgaans over-the-counter (OTC) verhandeld, dat wil zeggen rechtstreeks tussen twee partijen en niet via een beurs.
4. Swaps: Dit zijn overeenkomsten tussen twee partijen om gedurende een bepaalde periode reeksen van kasstromen uit te wisselen. Het meest voorkomende type is de renteswap, waarbij een partij overeenkomt een vaste rente te betalen in ruil voor het ontvangen van een variabele rente.
5. Kredietderivaten: Dit zijn contracten waarmee kredietrisico van de ene partij naar de andere wordt overgedragen. Het meest gebruikelijke type is de credit default swap, waarbij de verkoper de koper vergoedt bij wanbetaling op een lening of een andere kredietgebeurtenis.
6. Collateralized Debt Obligations (CDO's): Dit zijn een type asset-backed security en gestructureerd kredietproduct. CDO's worden samengesteld uit een portefeuille van vastrentende activa en opgedeeld in verschillende delen, of tranches, elk met een eigen risico- en rendementsniveau.
7. Exotische derivaten: Hiertoe behoren complexere instrumenten zoals weerderivaten, barrieropties, Aziatische opties, binaire opties en andere. Deze derivaten hebben vaak unieke kenmerken of bepalingen die bij meer traditionele derivaten niet voorkomen.

• Weerderivaten: Dit zijn financiële instrumenten die door bedrijven of particulieren worden gebruikt om zich af te dekken tegen het risico van weergerelateerde verliezen. Het onderliggende actief van een weerderivaat is een weerindex. Deze indices bestaan doorgaans uit weergegevens die door weerstations worden verzameld en samengevoegd. De indices volgen diverse aspecten van het weer, zoals temperatuur, neerslag, sneeuwval of zelfs orkanen. Indien een bepaalde weersgebeurtenis zich voordoet (of juist niet voordoet), keert het derivaat uit.
• Barrière-opties: Een barrière-optie is een type optiecontract waarbij de uitbetaling afhankelijk is van de vraag of het onderliggende actief een vooraf bepaald prijsniveau bereikt. Er zijn twee soorten barrière-opties: 'knock-in' en 'knock-out'. Een 'knock-in'-optie gaat pas functioneren als een gewone optie ("knocks in") zodra vóór de expiratie een bepaald prijsniveau wordt bereikt. Omgekeerd houdt een 'knock-out'-optie op te functioneren ("knocks out") indien het onderliggende actief gedurende de looptijd een bepaalde barrière bereikt.
• Aziatische opties: Deze opties, ook wel gemiddelde-prijsopties genoemd, zijn een type derivaat waarbij de uitbetaling wordt bepaald door de gemiddelde prijs van de onderliggende waarde over een bepaalde periode, in plaats van de prijs op een specifiek moment (zoals bij einde looptijd). Door het gemiddelde-element verminderen Aziatische opties het risico van marktmanipulatie van het onderliggende instrument op de einddatum.
• Binaire opties: Ook bekend als digitale opties; binaire opties zijn een type optie waarbij de uitkering óf een vast bedrag van een bepaald actief is óf niets. De twee belangrijkste typen binaire opties zijn de cash-or-nothing-binaire optie en de asset-or-nothing-binaire optie. De eerste keert een vast geldbedrag uit als de optie in-the-money afloopt, terwijl de tweede de waarde van het onderliggende effect uitkeert.

Financiële instrumenten die niet verhandeld kunnen worden

Financiële instellingen, waaronder banken, hanteren een breed scala aan financiële instrumenten, waarvan sommige worden aangehouden voor beleggings- of afdekkingsdoeleinden in plaats van voor handel. Bepaalde financiële instrumenten kunnen door banken niet worden verhandeld wegens regelgevende beperkingen, hun functie binnen de bedrijfsvoering van de bank of hun inherent niet-verhandelbare aard.

1. Leningen en voorschotten: Banken verstrekken leningen aan particulieren en bedrijven, die een aanzienlijk deel van hun activa vormen. Hoewel er secundaire markten voor leningen bestaan, zijn veel leningen, met name die met specifieke of op maat gemaakte voorwaarden, niet gemakkelijk verhandelbaar vanwege hun unieke risicoprofiel en de complexiteit van de onderliggende overeenkomsten.
2. Letters of credit (LC's): LC's zijn van cruciaal belang voor de internationale handel, maar worden niet als effecten verhandeld. Een LC is een verbintenis van een bank namens haar cliënt, die betaling aan een verkoper onder gespecificeerde voorwaarden waarborgt; zij kan alleen worden overgedragen indien zij uitdrukkelijk als overdraagbaar is aangemerkt (UCP 600, artikel 38), en de opbrengst ervan kan worden gecedeerd.
3. Deposito’s: Klantdeposito’s bij banken zijn verplichtingen op de balans van de bank en vertegenwoordigen de verplichting van de bank om de middelen aan de deponenten terug te betalen. Het betreft geen verhandelbare activa, maar deze vormen wel een fundamenteel onderdeel van het liquiditeitsbeheer van de bank.
4. Door banken uitgegeven depositobewijzen (CD's): Hoewel CD's termijndeposito's zijn die klanten kunnen kopen, kan de uitgevende bank deze instrumenten zelf niet verhandelen. CD's zijn verplichtingen van de bank om de hoofdsom samen met de rente terug te betalen.
5. Reserveverplichtingen: Waar reserveverplichtingen gelden (bijvoorbeeld 1% van bepaalde verplichtingen in het eurogebied; sinds maart 2020 nul in de Verenigde Staten), moeten banken tegoeden als reserve aanhouden bij de centrale bank. Deze reserves zijn geen verhandelbare activa; het zijn wettelijke vereisten om de liquiditeit en stabiliteit van het bankstelsel te waarborgen.
6. Zekerheden aangehouden voor leningen: De zekerheden die leningen waarborgen kunnen bij wanbetaling worden verzilverd, maar zijn onder normale omstandigheden geen verhandelbaar actief van de bank. De bank houdt de zekerheden aan ter bescherming, niet om ermee te handelen.
7. Bank-Owned Life Insurance (BOLI): Dit is een vorm van levensverzekering die banken afsluiten op het leven van bepaalde medewerkers, waarbij de bank de begunstigde is. BOLI wordt voornamelijk gebruikt als fiscaal efficiënte methode om personeelsvoorzieningen te financieren en is geen verhandelbaar actief.
8. Voor afdekking gebruikte derivaten: hoewel in derivaten kan worden gehandeld, zijn derivaten die banken gebruiken om blootstelling aan rente, valutarisico's of andere financiële maatstaven af te dekken bedoeld om risico te beperken en niet voor speculatieve handel.
9. Ingehouden winst: Als bestanddeel van het eigen vermogen van een bank vertegenwoordigt ingehouden winst de gecumuleerde nettowinst die niet als dividend aan aandeelhouders is uitgekeerd. Ingehouden winst is van wezenlijk belang voor de kapitaaladequaatheid van een bank, maar is geen verhandelbaar instrument.
10. Goodwill en immateriële activa: Deze activa ontstaan bij overnames waarbij de aankoopprijs hoger is dan de reële waarde van de netto identificeerbare activa. Goodwill en andere immateriële activa, zoals merkwaarde of klantrelaties, zijn van groot belang voor de balans van een bank, maar zijn geen verhandelbare activa.

Deze instrumenten illustreren de veelzijdige aard van bankactiviteiten, waarbij niet alle activa en passiva bedoeld zijn voor de handel. Veel ervan dienen operationele, regelgevende en strategische doeleinden en ondersteunen de financiële gezondheid en stabiliteit van de bank, in plaats van rechtstreeks bij te dragen aan handelswinsten.

Op verzekeringen gebaseerde financiële instrumenten die verhandeld kunnen worden

In de financiële wereld zijn bepaalde op verzekeringen gebaseerde financiële instrumenten ontworpen voor verhandeling op de markten. Deze instrumenten dienen vaak een tweeledig doel: zij bieden oplossingen voor risicobeheer en tegelijkertijd beleggingsmogelijkheden.

1. Credit default swaps (CDS): Een CDS is een afgeleid financieel instrument waarmee een belegger zijn kredietrisico kan “swappen” of compenseren met dat van een andere belegger. In wezen is het een vorm van verzekering tegen het in gebreke blijven van een kredietnemer. De koper van een CDS betaalt een premie aan een verkoper in ruil voor een vergoeding indien een bepaald kredietinstrument, zoals een obligatie of lening, in gebreke blijft.
2. Collateralized Debt Obligations (CDO): CDO's zijn gestructureerde financiële producten waarin kasstroomgenererende activa worden gebundeld en deze activapool wordt herverpakt in tranches die aan beleggers kunnen worden verkocht. De tranches onderscheiden zich door hun risicoprofiel en verwacht rendement. Hoewel zij strikt genomen geen verzekeringsinstrument zijn, bevatten CDO's vaak CDS en andere derivaten om risico te beheersen en te herverdelen.
3. Mortgage-Backed Securities (MBS): Qua structuur vergelijkbaar met CDO's zijn MBS effecten die worden gedekt door hypotheekleningen. Zij stellen beleggers in staat te profiteren van de hypotheekmarkt zonder zelf leningen te verstrekken. MBS kunnen verder worden voorzien van kredietverbeteringstechnieken, zoals hypotheekverzekering of een poolverzekeringspolis, om ze aantrekkelijker te maken voor beleggers.
4. Asset-backed securities (ABS): ABS zijn obligaties of notes die worden gedekt door financiële activa, doorgaans andere dan hypotheekleningen. Net als CDO's kunnen deze diverse activa omvatten, zoals autoleningen, creditcardschulden of studieleningen, en kunnen zij worden versterkt door vormen van kredietverzekering om het risico op wanbetaling te beperken.
5. Catastrofeobligaties (Cat Bonds): Cat bonds zijn een vorm van verzekeringsgebonden effecten, bedoeld om voor verzekeringsmaatschappijen geld op te halen voor het geval zich een natuurramp voordoet. Beleggers ontvangen een hoog rendement, maar lopen het risico hun hoofdsom te verliezen indien een bepaalde catastrofe (zoals een orkaan of aardbeving) zich voordoet. Zij vormen een directe handel in verzekeringsrisico op de financiële markten.
6. Insurance-Linked Securities (ILS): ILS zijn financiële instrumenten waarvan de waarde wordt beïnvloed door verzekerde schadegebeurtenissen. Naast catastrofeobligaties kunnen ILS ook andere vormen van risico-overdrachtsinstrumenten omvatten waarmee verzekeringsrisico aan beleggers op de kapitaalmarkten kan worden verkocht.
7. Longevity swaps: Dit zijn derivatencontracten waarmee pensioenfondsen en verzekeringsmaatschappijen langlevenrisico kunnen afdekken, namelijk het risico dat begunstigden langer leven dan verwacht. Bij een longevity swap wordt het risico dat gepensioneerden of verzekerden langer leven en dus meer uitkeringen ontvangen dan voorzien, overgedragen aan beleggers, die in ruil daarvoor periodieke premies ontvangen.
8. Weerderivaten: In tegenstelling tot traditionele verzekeringsproducten, die een bewijs van schade vereisen, keren weerderivaten uit op basis van het zich voordoen van bepaalde weersomstandigheden (temperatuur, neerslag, windsnelheid enzovoort) die van invloed kunnen zijn op ondernemingen en winsten. Zij worden gebruikt door landbouwers, energiebedrijven en andere entiteiten om zich af te dekken tegen de financiële gevolgen van weersvariabiliteit.
9. Credit-Linked Notes (CLN): CLN's zijn een vorm van gestructureerd financieel product dat een obligatie combineert met een credit default swap, waardoor de uitgever een specifiek kredietrisico kan overdragen aan kredietbeleggers. Het rendement op een CLN is gekoppeld aan de prestaties van een kredietactivum of een mandje van activa, waardoor het zowel een beleggingsvehikel als een instrument voor risicobeheer is.
10. Viatical settlements en life settlements: Hoewel deze settlements niet in traditionele zin worden verhandeld, betreffen zij de verkoop van een levensverzekeringspolis door de polishouder (die bij viatical settlements doorgaans chronisch of terminaal ziek is) aan een derde partij voor meer dan de afkoopwaarde maar voor minder dan de uitkering bij overlijden. De derde partij blijft de premies betalen en ontvangt uiteindelijk de uitkering bij overlijden.
11. Herverzekeringssidecars: Sidecars zijn financiële vehikels die herverzekeraars inzetten om beleggers een deel van de risico's en opbrengsten van het onderschrijven van verzekeringspolissen te laten dragen. Het zijn doorgaans kortlopende regelingen die verzekeraars extra capaciteit bieden, met name in risicovolle segmenten zoals natuurrampen.
12. Gestructureerde verzekeringsproducten: Dit zijn op maat gemaakte financiële instrumenten die zijn ontworpen om te voldoen aan specifieke behoeften van beleggers of emittenten waarin traditionele verzekeringsproducten niet kunnen voorzien. Zij omvatten vaak het bundelen van verzekeringsrisico's met financiële derivaten of andere effecten om op maat gemaakte risico-rendementsprofielen te creëren.

Deze instrumenten combineren verzekeringsprincipes met kapitaalmarktinnovaties, waardoor risico's kunnen worden overgedragen, gespreid en beheerd over een breder spectrum van beleggers. Door in deze instrumenten te handelen kunnen marktdeelnemers zich indekken tegen uiteenlopende financiële en operationele risico's en tegelijkertijd toegang krijgen tot beleggingsmogelijkheden die via traditionele effecten niet rechtstreeks beschikbaar zijn.

Verzekeringsgebonden financiële instrumenten die niet verhandelbaar zijn

Hieronder volgt een toelichting op diverse verzekeringsinstrumenten die, vanwege hun aard en regelgevende beperkingen, niet door banken kunnen worden verhandeld:

1. Surety bonds (borgstellingen): Dit zijn contractuele overeenkomsten tussen drie partijen (de principaal, de obligee en de borg) waarbij de borg de obligee garandeert dat de principaal een verplichting of een reeks verplichtingen zal nakomen. Surety bonds worden veelvuldig gebruikt bij bouwcontracten, gerechtelijke procedures en als compliance-instrument in diverse sectoren.
2. Bankgaranties: Hoewel een bankgarantie geen verzekeringsproduct is, vervult zij in handelstransacties, met name in de internationale handel, een vergelijkbare functie als een borgstellingsobligatie (surety bond): de bank verbindt zich tot betaling indien haar cliënt een contractuele verplichting niet nakomt. Zij worden niet als effecten verhandeld.
3. Performance bonds: Dit zijn specifieke typen borgstellingen die waarborgen dat een opdrachtnemer een project voltooit overeenkomstig de contractuele voorwaarden. Indien de opdrachtnemer het project niet zoals overeengekomen voltooit, dekt de borgstelling de kosten van voltooiing of een schadevergoeding.
4. Betalingsgaranties: Als pendant van prestatiegaranties waarborgen betalingsgaranties dat onderaannemers en leveranciers worden betaald voor hun diensten en materialen bij een bouwproject.
5. Onderhoudsgaranties: Deze garanties waarborgen dat een aannemer een project gedurende een bepaalde periode na oplevering onderhoudt overeenkomstig de normen van het contract.
6. Fidelity Bonds: Ook wel dekking voor oneerlijkheid van werknemers genoemd; deze bonds beschermen een onderneming tegen verliezen als gevolg van frauduleuze handelingen van haar werknemers.
7. Inschrijvingsgaranties (Bid Bonds): Deze waarborgen dat een aannemer die op een project inschrijft, bij gunning de overeenkomst tegen de inschrijfprijs aangaat en tevens de vereiste prestatie- en betalingsgaranties stelt.
8. Werknemersongevallenverzekering: Deze verzekering dekt de medische kosten van werknemers en een deel van hun gederfde loon wanneer zij tijdens het werk gewond raken. Zij is in de meeste rechtsgebieden wettelijk verplicht, maar is geen verhandelbaar instrument.
9. Aansprakelijkheidsverzekering: Een algemene aansprakelijkheidsverzekering biedt dekking tegen vorderingen wegens zaakschade of lichamelijk letsel. Een beroepsaansprakelijkheidsverzekering, waaronder de verzekering tegen fouten en nalatigheden (E&O), beschermt professionals tegen vorderingen wegens nalatigheid of schade als gevolg van verleende diensten.
10. Schade- en aansprakelijkheidsverzekering: Deze brede categorie omvat diverse soorten verzekeringspolissen die dekking bieden voor de bescherming van eigendom of voor aansprakelijkheid van eigenaren van vastgoed of andere zaken.
11. Kredietverzekering: Beschermt ondernemingen tegen commerciële en politieke risico’s die kunnen verhinderen dat hun afnemers betalen voor geleverde goederen of diensten.
12. Handelskredietverzekering: Beschermt verkopers specifiek tegen wanbetaling door hun afnemers en is een essentieel instrument voor het beheersen van de risico's op handelsvorderingen in zowel de binnenlandse als de internationale handel.

Deze instrumenten dienen primair voor risicobeheer en financiële bescherming, en niet voor beleggings- of handelsdoeleinden. Het regelgevend kader rond deze producten waarborgt dat zij op passende wijze worden gebruikt binnen hun respectieve context, waarbij de nadruk ligt op hun rol bij het stabiliseren en veiligstellen van financiële en contractuele verplichtingen, en niet op het behalen van handelswinsten.