De SPP DDP-mythe

De mythe van het “Single Payment Platform Direct Debit Protocol” (SPP DDP)

Het onderscheid tussen bankwerkelijkheid en verzonnen betalingsterminologie

In bepaalde kringen van zogenaamde “financiële tussenpersonen” wordt steeds vaker verwezen naar een vermeend bancair mechanisme, het “Single Payment Platform Direct Debit Protocol” (SPP DDP), dat soms verder wordt uitgebreid tot benamingen als “Asseting Assessment Protocol”, “Deep Banking Transfer” of “International Direct Download Settlement Method”.

Deze uitdrukkingen worden voorgesteld alsof zij verwijzen naar een geavanceerde interbancaire betalingsinfrastructuur die grote instellingen discreet gebruiken voor overboekingen van hoge waarde buiten de gebruikelijke SWIFT-procedures om. In werkelijkheid bestaat er geen erkend bancair protocol van dien aard.

Bij IFB vinden wij het essentieel om legitieme financiële infrastructuur te onderscheiden van verzonnen terminologie die bedoeld is om de schijn van institutionele verfijning te wekken.

Er bestaat geen officiële bankerkenning

De term “Single Payment Platform Direct Debit Protocol” wordt niet erkend door:

• SWIFT
• ISO 20022
• SEPA
• TARGET2 / T2
• Betalingssystemen van de Federal Reserve
• CLS
• ECB
• BIS
• kaders voor correspondentbankieren
• elke erkende RTGS-infrastructuur
• elke centrale bank
• elk gereguleerd betaalsysteem

Geen enkel officieel reglement, implementatiehandboek, SWIFT-standaard, ISO-specificatie, clearingkader of regelgevende publicatie definieert of vermeldt "SPP DDP" als een aanvaard afwikkelingsmechanisme. Dit ontbreken is doorslaggevend.

Legitieme betalingsinfrastructuren zijn uitgebreid gedocumenteerd, omdat banken precieze operationele standaarden, regels voor berichtopmaak, juridische kaders, afwikkelingsprocedures, liquiditeitscontroles en complianceverplichtingen vereisen. Een betalingssysteem waarvan alle officiële documentatie ontbreekt, is geen verborgen systeem. Het is eenvoudigweg geen erkend systeem.

SWIFT verplaatst geen geld

Een van de meest hardnekkige misvattingen rond SPP DDP-verhalen is de overtuiging dat SWIFT-berichten zelf geld overmaken of banken in staat stellen geld te “downloaden” van een zogeheten gemeenschappelijke rekening.

Dit is onjuist.

Zoals toegelicht in het artikel van IFB over gemeenschappelijke rekeningen, is SWIFT in wezen een beveiligd interbancair berichtennetwerk, en geen instelling die middelen aanhoudt of een afwikkelingssysteem.

Een MT103-bericht is uitsluitend een betaalinstructie. Voor de afwikkeling is daarnaast nog vereist:

• correspondentbankrelaties;
• Aanpassingen van nostro-/vostrorekeningen;
• beschikbaarheid van liquiditeit;
• afstemmingsprocedures;
• compliance-verificatie;
• afwikkeling via de centrale bank of RTGS, indien van toepassing.

Geen enkele bank kan uitsluitend op grond van het bestaan van een SWIFT-bericht handmatig middelen 'downloaden' van een niet-gedefinieerd mondiaal platform.

Waarom banken deze verzoeken afwijzen

Wanneer personen gereguleerde instellingen verzoeken om SPP DDP-transacties, kunnen banken het verzoek doorgaans niet verwerken omdat:

1. de terminologie wordt intern niet herkend;
2. er bestaat geen operationeel kader;
3. er bestaat geen compliance-procedure;
4. er bestaat geen afwikkelingsregeling;
5. er bestaat geen rechtsgrond;
6. er bestaat geen standaardberichtformaat;
7. er bestaat geen erkende tegenpartij-infrastructuur.

Dit duidt er niet op dat banken het systeem “verborgen houden” of dat alleen “hooggeplaatste bankiers” het begrijpen. Het weerspiegelt eenvoudigweg dat het gevraagde mechanisme geen deel uitmaakt van de gereguleerde bankpraktijk.

De illusie van “deep banking”

Een terugkerend thema rond SPP DDP-beweringen is de suggestie dat grote banken in het geheim verborgen afwikkelingslagen exploiteren die ontoegankelijk zijn voor gewone medewerkers.

Dit verhaal bevat vaak verwijzingen naar:

• “Level 14-bankiers”
• “private banking-servers” en wereldwijde servers”
• “off-ledger liquiditeit” (zonder te begrijpen wat off-ledger inhoudt)
• “humanitaire overboekingsplatforms” (een hardnekkige mythe: platforms die het zogenaamd mogelijk zouden maken bijzondere financiële transacties uit te voeren)
• “besloten afwikkelingsvensters”
• “ontvangers”
• “speciale clearingcodes”

Deze begrippen zijn geen erkende of juist begrepen onderdelen van internationale bankactiviteiten. Zij behoren tot een bredere wereld van financiële mythevorming die vaak wordt geassocieerd met monetisatiefraude, advance-feefraude, nepbeleggingsprogramma's en pseudo-soevereine verhalen.

Echte infrastructuur voor internationale betalingen

Legitieme grensoverschrijdende betalingen verlopen via erkende systemen, zoals:

• SWIFT-berichtenverkeer;
• correspondentbankieren;
• SEPA;
• TARGET-diensten;
• ACH-netwerken;
• RTGS-systemen;
• CLS-afwikkeling;
• ISO 20022-raamwerken.

Deze systemen zijn sterk gereguleerd, operationeel gedocumenteerd, geauditeerd en wereldwijd gestandaardiseerd.

Er bestaan geen verborgen parallelle systemen die onbeperkte internationale overboekingen toestaan buiten AML, KYC, sanctiescreening, liquiditeitscontroles en settlementverificatie om.

De realiteit van compliance

Modern bankieren is onderworpen aan steeds strengere AML- en CFT-verplichtingen.

Elke transactie waarin ontbreekt:

• een duidelijk economisch doel;
• identificeerbare tegenpartijen;
• contractuele rechtvaardiging;
• bewijs van de herkomst van middelen;
• transparantie op het gebied van compliance;

zal leiden tot verscherpt onderzoek of tot regelrechte afwijzing.

Dit geldt met name voor zogenaamde 'receiver transactions', 'humanitaire afwikkelingen', 'downloadprocedures' of niet nader omschreven inkomende overboekingen van hoge waarde.

Samenvatting

Het “Single Payment Platform Direct Debit Protocol” (SPP DDP) is geen erkend bankprotocol, geen settlementinfrastructuur en geen gereguleerd betalingsmechanisme.

De terminologie lijkt een synthetische constructie te zijn, afgeleid van fragmenten van authentiek bankjargon in combinatie met fictieve begrippen die zijn bedoeld om een schijn van exclusiviteit en institutionele geheimhouding te wekken.

In het internationale financiële verkeer wordt complexiteit vaak aangezien voor legitimiteit. Toch berusten echte banksystemen niet op verborgen terminologie, geheime procedures of ongedefinieerde protocollen. Zij berusten op gedocumenteerde standaarden, toezicht door toezichthouders, correspondentrelaties en juridisch afdwingbare afwikkelingskaders.

Waar documentatie, standaarden en institutionele erkenning ontbreken, is de veiligste aanname niet dat het systeem geheim is, maar dat het systeem niet bestaat.